Sırtlanmışken tüm sensizlikleri onca ağırlıylaBelime batan sivri bir acısın şimdiAl beni zindanının en karanlık köşesineUsulca beklerim orda son nefesimiCanım yansa da sesimi çıkartırsam namerdimHiç sayıyorum sana yazdığım şiirleriKendi kalemimi kendim kırıyorumAğırlaşan göz kapaklarımıBir daha hiç kaldırmamacasına kapatmak istiyorumVe seyretmek istiyorum yaşamdan sıyrılıp gidişimiDokunmasınlar ruhundan arınmış bedenimeKalsın son dokunanın sen olduğunu bile bileEn tazeliğiyle en körpeliğiyle.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder