SöylenemeyenBen, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır? ..Yağmur bırakmadan geçen bulutlar gibiydi zihnimdeki düşünceler;dilime düşmeyen, sözcüklere dönüşmeyen! ..Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır? ..Her zaman fazla oldu söyleyemediklerim, söyleyebildiklerimden! ..Her zaman; bir bilinmez lisandaki çözülmez şiirleri koklayıp, hissettirmeye çalıştım sana...Her zaman biraz daha zaman kolladım seslenmek için sana, ve her zaman hayıflandım;Ben, sana ne söyleyebildim ki bunca zamandır? ..Kendi karanlığında; güneşe görünmek için karar veren bir tohum gibiydim...Zordu çıkmak gömüldüğüm çamurdan;Ama güzeldi!..Sen güzeldin ve ben, güzelleşiyordum seni düşündüğümde!..Kendi karanlığında; güneşe görünmeye karar verip yeşillerini giyen bir tohum gibiydim...Boyutları değişiyordu hayatımın...Yani, değiştiren sendin boyutlarını hayatımın; büyüyordum, gelişiyordum, genişliyordum...Söyleyebildiklerimden çoktu her zaman, söyleyemediklerim; bu yüzden kelimelerimin arası açılıyordu!..Sığdıramadığım her duygu; iki kelimemin arasındaki boşlukta gizli...O yüzden, yazdıkça parmaklarım,,, ve işte yine o yüzden söyledikçe dilim topallıyor!..Toparlayamıyorum zihnimi...Seni özlüyor, ve terliyorum özledikçe;Seni koklamak için...İçimdesin!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder